Cała historia frankowa pokazuje, że banki od początku nie grały fair. Zaczęło się od wprowadzenia na rynek toksycznych produktów – kredytów pseudowalutowych, które z założenia przerzucały całe ryzyko kursowe na konsumenta.

W tle tych intensywnych działań banków i coraz częstszych medialnych wystąpień ich przedstawicieli coraz wyraźniej widać strategię polegającą na wywarciu presji na instytucje państwowe – zwłaszcza na rząd

W 2022 roku rezerwy na ten cel osiągnęły już około 39 miliardów złotych, a wszystko wskazuje na to, że w tym roku suma ta znacząco wzrośnie.

Rok 2022 oraz początek kolejnego okazały się dla banków wyjątkowo korzystne – wysokie zyski wynikające z rosnącego oprocentowania kredytów złotowych pozwalały utrzymać dobrą kondycję finansową, mimo konieczności tworzenia odpisów na franki czy kosztów wakacji kredytowych.

Rząd w 2023 roku nie prowadzi prac nad ustawą, która miałaby systemowo rozwiązać problem kredytów frankowych – to jasne stanowisko Ministerstwa Finansów, wyrażone przez wiceministra Piotra Patkowskiego w rozmowie z *Rzeczpospolitą rozliczaniu się z frankowiczami po unieważnieniach umów, wiceminister nie pozostawia złudzeń: odpowiedzialność za skutki abuzywnych zapisów w umowach powinna spoczywać na sektorze bankowym, a nie na Skarbie Państwa, czyli de facto – podatnikach.

Od stycznia 2023 roku oferuje frankowiczom możliwość zawarcia ugody według wytycznych KNF – czyli przewalutowania kredytu na złotówki, tak jakby był od początku zaciągnięty w PLN. Co ważne, bank nie poprzestaje na tym rozwiązaniu – ogłosił właśnie prace nad nową, korzystniejszą wersją ugody.